Behandelingen

Ervaring Exposure therapie

Ervaring van een cliënte na afloop van een behandeling met Exposure therapie
in 6 sessies die in haar jeugd door haar vader seksueel is misbruikt

Anne is 35 jaar, woont in Nijkerk, is 25 jaar getrouwd en heeft 3 kinderen. Anne is opgegroeid in een gezin waar moeder de kost verdient en vader afgekeurd is en voor Anne en haar zus zorgt die 4 jaar jonger is. Hij is een zorgzame vader die vaak spelletjes doet en neemt Anne en haar zus regelmatig mee naar strand Nulde. Anne is verlegen en ze krijgt meer aandacht en kadootjes dan haar zus die vaak buiten speelt. Van haar 4e tot haar 12e wordt Anne regelmatig door haar vader seksueel misbruikt. Omdat ze zich daarover schuldig voelt en schaamt, weet daar niemand van. Anne groeit op, is betrokken in haar werk als verzorgende voor ouderen en heeft een vriend met wie er vaak relatieproblemen zijn. Als ze films op tv ziet of verhalen hoort over iemand die misbruikt is, komen er herinneringen aan haar eigen misbruik naar boven. Ze kijkt dan weg en heeft ‘s nachts vaak nachtmerries. Ze verstijft als haar man haar aanraakt en de enkele keer dat ze gemeenschap heeft omdat ze het zielig voor hem vindt, voelt ze alleen pijn en voelt zich smerig en staat daarna lang onder de douche. Ze wil iemand die met haar mee kijkt en mogelijke oplossingen heeft en besluit met haar huisarts om een afspraak met een psycholoog in het gezondheidscentrum te maken die de diagnose PTSS vaststelt. Omdat Anne ook depressief is kiest ze voor een behandeling met exposure therapie. 

Ze vertelt:

“De behandeling is steeds hetzelfde. Ik vertel over een gebeurtenis waarbij ik ongeveer zeven ben en bijna slaap. Alsof het nu gebeurt vertel ik dat vader binnen komt en het sprookje van Roodkapje vertelt. Daarbij betast hij me en komt in mij. Ik verstijf maar voel ook opwinding. De eerste keer dat ik het vertel is het alsof ik boven op een wolkje zit, en de verwarring en angst van dat kleine meisje zie. Ik wil de beerput dicht houden, omdat ik gillend naar huis als ik er lang bij stil sta.

Mijn therapeut moedigt me aan nog een keer te vertellen en dan in de “ik” vorm. Het steeds vertellen is heel naar, maar ik gil niet. De angst voel ik steeds meer in mijn lichaam, maar wordt minder sterk. Thuis luister ik elke dag de bandopname van deze sessies af.

Na zes sessies kan ik er zonder angst over praten. Ook durf ik voorzichtig te genieten als mijn man mij aanraakt en om aan te geven als ik geen zin in gemeenschap heb.”